Resmetirom, - - Zastosowanie, działanie, opis

Substancja czynna znalazła zastosowanie w leczeniu dorosłych pacjentów cierpiących na stłuszczeniowe zapalenie wątroby związane z dysfunkcją metaboliczną, ze współistniejącym zwłóknieniem wątroby stopnia F2 lub F3. Resmetirom należy stosować w połączeniu z dietą oraz ćwiczeniami fizycznymi dobranymi indywidualnie do pacjenta. Stłuszczeniowe zapalenie wątroby występujące u leczonego pacjenta nie powinno być następstwem marskości wątroby.

Resmetirom powinien być przyjmowany niezależnie od posiłków, a dokładna dawka substancji czynnej jest zależna od masy ciała pacjenta oraz obecności innych substancji leczniczych przyjmowanych jednocześnie.

Dawka leku wynosi od 80 mg do 100 mg na dobę. W przypadku przyjmowania inhibitorów podjednostki CYP2C8 cytochromu p450 dawka substancji czynnej może wymagać zmniejszenia do nawet 60 mg na dobę. 

Pominiętej dawki nie należy przyjmować podwójnie. W przypadku ominięcia dawki leku producent zaleca przyjęcie kolejnej dawki zgodnie ze schematem zaproponowanym przez lekarza prowadzącego. 

Resmetiromu nie należy stosować w przypadku wystąpienia umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności wątroby. 

Przeciwwskazaniem do stosowania resmetiromu jest wystąpienie nadwrażliwości na tę substancję czynną. 

Podczas terapii  resmetiromem zalecane jest rutynowe oznaczanie aktywności enzymów wątrobowych. Jeśli wyniki badań ujawnią możliwość toksycznego uszkodzenia wątroby należy przerwać stosowanie resmetiromu. 

Nie potwierdzono bezpieczeństwa podczas stosowania resmetiromu u pacjentów cierpiących na inne schorzenia wątroby, takie jak:

• alkoholowa choroba wątroby;
• autoimmunologiczne zapalenie wątroby;
• aktywne wirusowe zapalenie wątroby. 

W wymienionych przypadkach zalecane jest zachowanie ostrożności podczas terapii resmetiromem.

U pacjentów przyjmujących resmetirom zaobserwowano większą tendencję do występowania zapalenia pęcherzyka żółciowego. Jeśli podczas stosowania leku podejrzewana jest kamica żółciowa należy wykonać diagnostykę pęcherzyka żółciowego. 

Substancja czynna nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub wpływ ten jest nieistotny. 

Brak badań potwierdzających bezpieczeństwo substancji czynnej w okresie ciąży. Testy na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na przebieg ciąży u badanych osobników. Ze względów bezpieczeństwa nie zaleca się stosowania resmetiromu u kobiet ciężarnych. 

Przed rozpoczęciem terapii resmetiromem należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią po starannym rozważeniu stosunku korzyści odniesionych leczenia przez matkę do korzyści, które wynikają z karmienia piersią u dziecka. 
Brak informacji dotyczących przenikania substancji czynnej do mleka kobiety karmiącej. W związku z tym nie można wykluczyć wpływu resmetiromu na karmione dziecko. Ze względów bezpieczeństwa nie zaleca się stosowania leku podczas jednoczesnego karmienia. 

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu resmetiromu na płodność. Brak danych dotyczących tego wpływu u ludzi. 

Brak informacji dotyczących objawów związanych z przyjęciem zbyt dużej dawki resmetiromu. W przypadku przedawkowania zaleca się rozpoczęcie odpowiedniego leczenia objawowego. 

Resmetirom jest częściowym agonistą receptora hormonów tarczycy β. Substancja czynna wykazuje około 84% aktywności hormonu trójjodotyroniny. Po połączeniu z receptorem, resmetirom powoduje zwiększenie aktywności mitochondriów, nasilenie procesu β-oksydacji kwasów tłuszczowych i zwiększenie metabolizmu lipidów. Wymienione procesy wpływają na zmniejszenie występującego stanu zapalnego, ograniczenie włóknienia wątroby oraz zahamowanie gromadzenia się tłuszczu w wątrobie. Substancja czynna zmniejsza stopień zwłóknienia wątroby oraz redukuje aktywność enzymów wątrobowych. 

Maksymalne stężenie w osoczu występowało około 4 godziny od podania substancji czynnej. Pokarm bogaty w tłuszcze może opóźniać moment pojawienia się maksymalnego stężenia w osoczu o około 2 godziny, jednak nie ma to znaczenia klinicznego. 

Resmetirom występuje w osoczu w postaci sprzężonej z białkami na poziomie 99%. 

Substancja czynna ma dwa główne metabolity powstające przy udziale CYP2C8. Podczas biotransformacji powstaje kwas szczawiowy oraz MGL-3623, który wykazuje około 30-krtonie mniejszą aktywność niż resmetirom.

Lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów. Około 67% zastosowanej dawki jest usuwane z organizmu razem z kałem. Jedynie 24% przyjętej dawki zidentyfikowano w moczu.