Jakie objawy świadczą o chorobie błędnika?

Jest to choroba, do której dochodzi w wyniku infekcji bakteryjnej (bardzo często jest to zakażenie bakterią Streptococcus pneumoniae, Neisseria meningitidis czy też Haemophilus influenzae) oraz wirusowej (wrodzonej lub nabytej, często zakażenie wirusem różyczki, odry, świnki czy też cytomegalii). Rzadko do zapalenia błędnika dochodzi też na skutek zakażenia grzybiczego czy pierwotniakowego (zwykle to toksoplazmoza). Zdarza się, że zapalenie błędnika rozwija się na skutek urazu, może mieć podłoże autoimmunologiczne lub też jatrogenne. Zapalenie błędnika można podzielić na ostre lub przewlekłe, inny podział to zapalenie ograniczone (dotyczące tylko błędnika) oraz rozlane. Jakie są objawy zapalenia błędnika? Przede wszystkim, ponieważ błędnik odpowiedzialny jest za zmysł równowagi, u pacjenta zaczynają pojawiać się zawroty głowy, które mogą być różnie nasilone: od bardzo niewielkich do bardzo silnych, uniemożliwiających normalne, codzienne funkcjonowanie. Dodatkowo pojawia się oczopląs, jak również nudności i wymioty, co ma również związek z zaburzeniami zmysłu równowagi. Pacjent czuje się z powodu tych objawów ogólnie źle, ciężko jest mu normalnie funkcjonować. Ponadto, obecny bywa też niedosłuch. Dla zapalenia błędnika charakterystyczny jest brak podwyższenia temperatury ciała. Kiedy natomiast w przebiegu choroby pojawi się gorączka, może to niestety świadczyć o przejściu procesu zapalnego do jamy czaszki i rozwoju powikłań wewnątrzczaszkowych, takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy ropień mózgu. Jak leczy się zapalenie błędnika? Pacjent z rozpoznaniem zapalenia błędnika powinien być hospitalizowany w oddziale otolaryngologicznym. Chory powinien otrzymywać leki przeciwwymiotne. W przypadku zapalenia o podłożu bakteryjnym podaje się antybiotyki o szerokim spektrum działania, zaś w przypadku zapalenia autoimmunologicznego chory otrzymuje glikokortykosteroidy. Zdarza się, że zachodzi potrzeba leczenia operacyjnego.

Tak naprawdę nie jest to choroba w dosłownym znaczeniu, objawy pojawiają się bowiem tylko w czasie poruszania się dowolnymi środkami transportu. Przyczyną kinetozy jest brak zgodności bodźców, sygnałów wzrokowych i błędnika, odbieranych przez mózg. Chodzi o to, że podczas jazdy np. samochodem zmysł wzroku odbiera zmianę otoczenia, co mózg interpretuje jako ruch, jednak błędnik będący narządem równowagi nie odnotowuje zmian położenia ciała i wysyła do mózgu informacje o braku ruchu. Wszystko to powoduje, że pacjent zaczyna odczuwać nieprzyjemne dolegliwości, przede wszystkim są to nudności, wymioty oraz zawroty głowy. Poza tym pacjent czuje się zmęczony, jest mu niewygodnie, może pojawić się suchość w ustach lub - odwrotnie - ślinotok. Chorobie lokomocyjnej można zapobiegać. Jeśli ktoś wie, że na nią cierpi, powinien przed podróżą zażywać właściwe środki farmakologiczne, które zdecydowanie łagodzą dolegliwości. Ponadto, w czasie podróży, należy siadać przodem do kierunku jazdy, jak również przed podróżą nie pić gazowanych napojów i nie jeść obfitych posiłków (posiłek powinien być lekki, nie można też rozpoczynać podróży na czczo, bowiem to może przyczynić się tylko do nasilenia dolegliwości). W czasie jazdy nie powinno się także czytać, należy natomiast patrzeć na horyzont w stabilny, nieprzesuwajacy się punkt. Warto też często wietrzyć pojazd i robić postoje na świeżym powietrzu.